چه حال و هوای عجیبیست حس وحال این روزهای من.

دل کندن از هر که دوستش داشتم و وقت سختی نداشتمش و دل بستن به هر که دوستش نداشتم و وقت نیاز تکیه گاهم شد.

مشغول پاک کردن تمام غلط های زندگی شده ام با پاک کن بی رحمی

حال وهوای عجیبیست این  خانه تکانی دل .

بوی بهار و عیدی میدهد این روزهای پاییزی روزگار من

گره های نگاهم به تو کور شده بود.چه سخت بود باز کردن این کلاف پیچ پیچ.دستانم پینه بستند از باز کردن هر رج از این تن پوش بی قواره که هر تکه اش را یکی از راه نرسیده بافت تا قامت من و تو را بپوشاند.پیر شد چشمانم از بس که این کلاف را باز کرد تا دوباره تن پوشی ببافد قد قامت نحیف عشقت تا گرم و ایمن بمانی از سرمای این روزگار.آخر چه شد ؟سر بلند کردم و دیدم که تو با لبخندی به من طرحی از عشق میبافی بر قامت دیگران.پشیمان نیستم چون در این راه من بافنده ای ماهر شدم که هر نقشی را به استادی به هر قامتی اندازه میکنم و تو هنوز هیچ نبافته به دنبال طرحی برای عشقت میگردی.ساده تر بگویم تو هنوز اندر خم یک کوچه عاشقی مانده ای

چه با شتاب از خودم می گریزم.قدمهایم از من پیشی می گیرند.

گامهایم چه دیر بالغ شدند.فریادهای مبهمی می شنوم .کسی می خواهد بمانم؟

چه صدای آشنایی!

تردید هایم را مرور میکنم

عشق؟

عشقهای خراشیده ام سردرگم و مردد مرا با چشمانی گرد شده از هراس نگاه می کنند.نه این صدا از یک حنجره بی ثبات نیست .محکم و ارام بخش است.

مهربانی؟

ظرفهای مهربانی هایم زیباست ولی ترک خورده.زمان بند زدن چینی های ترک خورده نیست.ظرفها را در جای امنی می گذارم تا زمانی که فرصت درست کردنشان را داشته باشم

هراس؟

هراس را سال هاست به دستان قدرت و ایمان سپرده ام

قدمهایم را سریعتر می کنم

صدا بلندتر می شود.لحظه ای می ایستم و به پشت سرم نگاهی می کنم.دخترکی می بینم که با چشمان درشت و خنده زیبایش مرا نگاه می کند.دستانم را در دستان کوچکش می گیرد.وجودم گرم می شود.قدمهایم را آرام می کنم و با گامهای کوچکش همراه می شوم.کوله بار معصومیتش را می گیرم تا سبک بال و بی قید کنار هم گام برداریم